.png)
.png)
.png)
ONUR'UN ODASI FİNAL | Bazen Yeniden Başlamak Sadece Bir Odayla Başlar
Bu videoyu hazırlarken eski fotoğrafları bulmak için Instagram hesabımda dolaşıyordum.
Yıllar önce yaptığım bir paylaşımın altında küçük bir not dikkatimi çekti.
"Tüm detaylar web sitemde okunmayı bekliyor."
Merak edip linke tıkladım.
Karşıma yıllar önce yazdığım bir yazı çıktı.
Yazıyı okumaya başladığımda eski fotoğrafları görmeyi bekliyordum.
Ama karşıma çıkan şey bambaşka oldu.
Bir anda yıllar önceki kendimle karşılaştım.
Ve o gün fark ettim ki...
Ben sadece eski bir yazıyı bulmamıştım.
Uzun zamandır unuttuğumu sandığım bir hikâyeye yeniden dokunmuştum.
Çünkü bu oda benim için hiçbir zaman sadece bir oda olmadı.
Bir zamanlar annem için hazırlanan oda
Bir zamanlar bu odayı annem için hazırlamıştım.
Duvarlarından mobilyalarına kadar her şeyi kendi ellerimle yapmıştım.
İçinde umut vardı. Sevgi vardı.
Belki de yıllarca özlemini duyduğum bazı duygulara dair küçük hayaller vardı.
İşte o günlerden birkaç kare...
.JPG)
.JPG)
.JPG)
.JPG)
Ama hayat her zaman planladığımız gibi ilerlemiyor.
Bazen yaşananlar bir odayı bile taşıyamayacağınız kadar ağırlaştırabiliyor.
Zamanla o odaya her girişimde başka duygular hissetmeye başladım.
Ve bir gün o odayla yüzleşmek yerine onu değiştirmeyi seçtim.
Misafir odası yaptım.
O dönem bunun yeni bir başlangıç olduğunu düşünmüştüm.
Ama bugün dönüp baktığımda başka bir şey görüyorum.
Ben aslında o odanın anlamını değiştirmemişim.
Sadece üzerini örtmeye çalışmışım.
Ama anlamları, biz farkında olsak da olmasak da,
orada kalmaya ve canımızı yakmaya devam eder.
Çünkü yılda birkaç gün kullanılacak bir misafir odası, bir zamanlar benim için taşıdığı anlamın yerini dolduramıyordu.
Her misafir gelişinde bunu biraz daha hissediyordum.
Sanki evin içinde sessizce duran acı bir anı vardı.
Ve ben ne kadar üzerini örtersem örteyim orada durmaya devam ediyordu.
Odanın İkinci Hikâyesi
.png)
Yıllar sonra dönüp baktığımda başka bir şeyi daha görüyorum.
O günlerde bu odanın neden annemin odası olamadığını anlamıyordum.
Çünkü çok istemiştim.
Çok emek vermiştim.
Bunun için ne gerekiyorsa yapmıştım.
Ama yıllar sonra şunu fark ettim;
Ben odayı annem için hazırlamıştım.
Ama hayatın başka bir planı varmış.
Ve yıllar sonra anladım ki, bu oda hiçbir zaman onun hikâyesi olmak için beklemiyormuş.
Ben annem için hazırladığım odayı misafir odasına çevirmiştim.
Ama hikâye orada bitmemişti.
Bir gün o odadaki her şeyi topladım.
Aksesuarlarından, yaptığım yatak başlığına ve mobilyalarına kadar her şeyi anneme götürdüm.
Videoda o gün için;
Ve aslında ne hissettiğimi anlamamanız için de oldukça çaba sarf ediyordum.
Ama bugün dönüp baktığımda görüyorum ki;
İnsan bazı duyguları sakladığını zannetse bile, bazen sesi her şeyi anlatıyor.
O gün kameranın karşısında sakin görünmeye çalışıyordum.
Ama içimde tam olarak neyi uğurladığımı ben de bilmiyordum.
Belki bir odayı...
Belki bir beklentiyi...
Belki de yıllardır tutmaya çalıştığım bir hikâyeyi...
O günlerden birkaç kare...
Sonra kapıyı kapattım.
Ve oda yine boş kaldı.
Oda boşaldı ama ağırlığı gün geçtikçe arttı.
Çünkü bazen insan ne yaşananları...
Ne de yaşatılanları kabul edebiliyor.
Ve yük giderek daha da ağırlaşıyor.
Sonra bir gün şunu fark ettim.
Belki de ben yıllarca anneme ait olmasını istediğim bir şeyi tutmaya çalışmışım.
Oysa bazı şeyler zorlayınca değil...
Ait olduğu yeri bulunca anlam kazanıyormuş.
Bugün dönüp baktığımda düşünüyorum da...
Belki de o gün sadece bir odayı boşaltmıyordum.
Bir hikâyeyi bırakmaya çalışıyordum.
Ama bazı şeyler öyle hemen olmuyormuş.
Önce yaşadıklarınla...
Sonra kendinle yüzleşmen gerekiyormuş.
Bir Oda Yeniden Nefes Almaya Başlarken
Yıllar geçti.
Hayat değişti.
Ben değiştim.
Ve sonra bir gün o odayı Onur için yeniden hazırlamaya başladım.
İlk başta bunu sadece güzel bir yaşam alanı oluşturmak olarak görüyordum.
Ama bugün dönüp baktığımda görüyorum ki...
Ben odayı dönüştürürken sadece eşyalar değişmiyormuş.
Ben de değişiyormuşum.
Her eşya dönüşürken biraz daha kabulleniyormuşum.
Her köşe tamamlanırken biraz daha bırakıyormuşum.
Her detay yerini bulurken biraz daha özgürleşiyormuşum.
Kendimi seçmeye başladığımda hayatım değişmeye başladı 🤍
-
Belki de ilk kez başkalarını kurtarmaya çalışmak yerine kendi yaralarıma dönüp bakmaya başladım.
İlk kez bazı yükleri taşımanın benim görevim olmadığını kabul etmeye başladım.
Ve galiba tam da o zaman...
Oda da,
Ev de,
Hayat da değişmeye başladı.
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
.png)
Evet...
Bu oda.
Bu ev.
Benden çok şey aldı.
Hayal kırıklıkları aldı.
Gözyaşları aldı.
Bekleyişler aldı.
Ama bugün geriye dönüp baktığımda şunu da görüyorum;
Bana çok şey kattı.
Bırakmayı öğretti.
Kabullenmeyi öğretti.
Her şeyin istediğim gibi olmayacağını öğretti.
Herkesin yükünü taşımanın benim görevim olmadığını öğretti.
Bazı insanların yolunu benim düzeltemeyeceğimi öğretti.
Sevmenin her şeyi omuzlamak anlamına gelmediğini öğretti.
Bazen yardım etmenin değil, geri çekilmenin doğru olduğunu öğretti.
Ve bazı hikâyelerin bana ait olmadığını öğretti.
.png)
Uzun süre bu hikâyeye sadece yarım kalmış bir hikâye olarak baktım.
Çünkü hayatım boyunca çok şey yarım kaldığı için, bunun da öyle olduğunu sandım.
Olmadı diye düşündüm.
Devam edemedi diye düşündüm.
Ama bugün biliyorum ki;
Bazı hikâyeler bitmiyor.
Sadece başka bir şekle dönüşüyor.
Ve şimdi bu oda artık sadece bir oda değil.
Bir zamanlar yarım kalan hikâyelerin ait olduğu yeri bulmasının sessiz bir hatırlatıcısı.
Ve artık..
Onur'u yansıtıyor.
Onur'un yeni hayallerini taşıyan bir başlangıç.
Ve benim için de hayata daha sağlam basarak, daha farkında ve daha özgür devam edebilmenin sessiz bir hatırlatıcısı.
Çünkü bazen yeniden başlamak...
Sadece bir odayla başlar. 🤍
Final Bölüm
Final Videosu
.png)
.png)
.png)
.png)
0 Yorum Yap